chongkitunababy

tula #2

Yosi break exclusive

Hindi ka akin mahal

Ni ang mga labi mong

Minamarkahan

Ang bawat hulma ng aking katawan

Ni ang mga mata among

Humuhubad

Nagpapainit sa aking kaluluwa

Ni ang mga kamay mong

Dinidiktahan

Ang bawat pintig ng aking puso

Sa mga piling pagkakataon na tayo’y nagiging isa

Nagtatagpo

Sa dulo

Ng katawan

Isip

At kanya-kanyang mundo

Natutukso akong maging madamot

Ngunit may metro ang ating oras

Bukas tatangkain mo muling buuin

Ang kinabukasan n gating basag na nasyon

Mahal

Lulusawin mo nanamn ba ako sa usok

Ng iyong sigarilyo?

Magtatago nanaman ba ako sa sulok

Ng iyong kamalayan

Asawa mo ang kilusan

At ako

Ang babaeng naiwan sa kama

Hubad sa saplot at pag-unawa

Ang iyong kabit

Mali

Mali nang matigang pa ako

Sa iyong atensyon

Makahon

Bilang tagahintay

Taga-aliw

Taga-mahal

Kailanga ko nang magbihis

Maghanap ng sarili kong apoy

Nananabik na ako sa panahon

Na buong pag-mamahal kong maipagmamalaki

Hindi na din ako sa iyo

iskema nanaman kay jules artieda

Sa Ilalim Ng Liwanag Ng Patay-Sinding Traffic Lights

“…to love is the prerogative of the brave.”

• Gandhi

Dalawang beses na inangkin ni Jules ang quote na ito. “Loving is the prerogative of the brave”-juls, ‘yan ang tinitext nya sa akin tuwing napaparanoid ako na niloloko nya lang ako o na may babae siya. Hindi ko alam kung mapapahiya sya pag nalaman nyang si Gandhi ay may katulad na katulad na saloobin, o maaaring din namang hindi nya to alam, at pareho lang talaga sila ng takbo ng utak. Ganun lang talaga siguro ‘yun, nakaka-senti ang madalas na pagka-gutom, isa pang bagay na common sa kanilang dalawa.

Huli kaming nagkita ni Jules sa Taft avenue kanto ng Kalaw, mga alas nwebe y medya ng gabi sa center island malapit sa Times Plaza. Uwian na ng mga tao galing sa kung ano-anu (o sino-sino) mang tinatrabaho nila. Ayoko pa umuwi. Buti na lang matagal dumating ang sinasakyan kong bus na Saint Anthony kaya nag-aya muna syang umupo saglit. Sa mga panahong iyon nakatapos na kaming maglibot sa Robinson, kumain ng garlic chicken steak sa KFC, kumuha ng picture gamit ng kanyang camera phone, magkwentuhan tungkol sa balak kong mag-medicine, sa balak nyang mag pa-tunnel, sa morality at abortion, stud earrings at dangling, sa hidden prowess nya sa pagiging flutist (o fluter? Hahaha), sa pagiging overcrowded ng Baguio, sa balak nyang magpatayo ng bahay sa Laguna, sa body image disturbance nya dala ng kagat ng lamok at sa transient mental/emotional instability ko dala ng kagat ng mas malaki pang lamok.

Umupo kami sa banketa bandang gilid ng nagbebenta ng yosi at ng iba pang pwedeng meriendahin pag labas mo ng office o eskwela at medyo gutom ka o tulad namin ng mga panahong yon, pag naghihintay ng sasakyan. Hindi ko lang maalala kung nag yosi kami nun o hindi, basta nakaupo lang kami sa isang tabi at marahil kung iaaabot namin ang aming mga kamay sa mga taong nagdadaan, papasa na kami bilang mga pulubi o di kaya’y ashtray ng mga naninigarilyo sa gilid.

Sa naaalala ko, wala atang buwan nung gabing iyon. Naliliwanagan lang ang aming mga muka ng traffic lights, lamp posts at ng headlights ng mga sasakyan na dumadaan, kaya siguro ng tiningnan ko si Jules, cute pa din sya kahit pagod at dugyot. Bagay sa kanya ang mahaba nyang buhok, na kinababaliwan ko, madalas itong nakapusod at nakasuksok sa butas sa likod ng kanyang cap. Itim at wavy ito at pag dating sa dulo ay kulay brown. Tingin ko mas healthy pa nga ito sa buhok ko dahil wala syang split ends at alaga sa Creamsilk pink, ang paborito naming conditioner. Ang buhok nyang ‘yon ang source ng pinakamalaking schema nya sa akin. Hindi ko na ata kaya tumingin sa kahit sinong long-haired na lalaki ng ‘di ko naaalala o si Jules. Pangalawa sa madalas na nagpapaalala sa kanya sa akin ang mga tattoo nya. Madami syang tattoo sa katawan, ang una mong mapapansin ang mga nakalagay sa kaliwang braso nyang si Jack the Ripper at ang mula siko pababa na mga alibata characters. Meron din syang tattoo sa kanang paa, di ko mawari kung ano basta makulay at mukang masakit. Ang paborito ko naman, na dinownload ko pa ang picture galing sa friendster account nya at ginawang wall paper ng laptop ko, at hanggang ngayon ay nasa database ng photos sa aking friendster account, ang tattoo nya sa likod na may mata sa gitna. Kung di man buhok o tattoo, ang manipis nyang goatie naman, na madalas nyang hawakan pag nag-iisip ng malalim o pag may pinoproblema, ang isa pa sa bagay na naaassociate ko sa kanya. Kahit hindi ma-gets ni Tala kung bakit may fondness ako sa mga lalaking may ‘dugyot look’, lalo na kung mahahaba ang buhok, kuntento na akong sisihin ang mga schemang ito. Kaya naman ako mahilig sa mga ganung lalaki kasi they remind me of Jules and not the other  way around. Isa pa, tingin ko may mga taong cute kahit minsan mukang kulang sa ligo at isa na sya dun. May anggulo sya na hawig nya si Jhong Hilario, myembro ng Street Boys, isang sikat na testosterone driven dance group noong dekada nubenta, na naging crush ko nung second year high school (habang ‘yung isang kaibigan ko naman crush si Vhong Navarro kaya naglalagay kami ng ‘H’ sa mga pangalan namin pag nagsusulat ng ‘corrected by:’ sa mga test papers). ‘Di ko alam kung bakit pero nacucutean talaga ako sa kanya ng gabing ‘yun, para na nga akong nasa high school, kinikilig ako, at sa loob ng 7 taon hindi na normal para sa akin ang kiligin. Naisipan kong maglambing sa kanya noon at tawagin syang mahal o pancake o panike o sgt.keroro o kamote o kulangot o panget o titibird o pukebrain, pero parang di tatablan ng pangungulit ko ang pagod nya nung mga oras na ‘yun. Buong maghapon syang nasa lansangan at needless to say kakulay at kalasa (oo nilasahan ko) na nya ang polusyon ng Maynila.

Walang imik si Jules. May mga panahon na pwede syang manalo ng mr. friendship dahil hindi nauubusan ng kwento, at ng jokes. Marami syang kaibigan at magaling makisama. Naalala ko nung date namin sa Purplephaze, lahat ng pinakilala nya sa aking kaibigan nya generic ang comment kay Jules: ‘mabait yan’. ‘yung isang kalbong kaibigan nya lang ang nag bigay ng ibang kumentaryo ng pinakilala nya ako bilang kaibigan nya, ‘kaibigan mo Jules? Ang dami mo namang kaibigan.’ At sabay ngumiti sa akin na parang may pinapahiwatig. Kahit hindi pa kami noon, ‘yun ang unang beses na nag selos ako at unang naging paranoid. Shet. Panibagong fling nanaman ba ito? Sawang-sawa na ako sa pakikipaglandian na walang paroroonan. Sawa na ako makipag ‘I lab u’-han. Pakipaghalikan. Pakipagputahan. Akala ko seseryosohin na ako this time.  Fastforward to 4 months later: nararamdman ko pa rin ang inis, ang mga bumabagabag sa akin nung gabing ‘yun sa tingin ko e hindi pa rin ako iniiwanan hanggang ngayon. Kinailangan ko ng dibersyon kung gusto kong pigilan ang impulse nagging ko kay Jules.

Ginala ko muna ang mga mata ko sa kahabaan ng kalsadang nasa harapan namin. 5 taon na akong nag-aaral sa Maynila, ngayon pa lang ako magkakaroon ng schema sa lugar na ito na may kinalaman sa pag-ibig. Ang naaalala ko lang kasi pag dumadaan ako sa Kalaw o sa parting iyon ng Taft ay ung panahon na hinabol kami ng mga tau gamma habang nasa jeep kami ng mga kasama ko. Kung naabutan nila ang sinasakyan namin habang naka red light, malamang hindi lang pagpaparhinoplasty ang hahangarin kong ipagawa sa muka ko pag yumaman ako.

Binaling ko ang tingin ko sa stop lights. Berde, takbo. Pula, hinto. Dilaw…anu nga ba pag dilaw? Ano nga ba ang nasa gitna ng takbo at hinto? Ng pagtuloy at pagtigil? Ng pananatili at pagalis? Ewan. Anu kaya ang mangyayari sa trapiko kung aalisin ang dilaw na ilaw na ‘yun? pang alis momentum lang? Kasi a body at rest remains at rest at baka mapasma pag biglang mag-aact ang outside force ng walang abiso? Pag wala ang dilaw na ilaw, parang mag karelasyon ang pula at berdeng ilaw. Iilaw ang pula. iilaw ang berde. Takbo. Hinto. On. Off. Magkabati. Magkaaway. Mainit ang ulo ni Karen. Walang pakialam si Jules. Ibalik na nga lang natin ang dilaw at least kahit saglit na minuto lang may oras sila para magpahinga at mag-isip kung tatakbo ba o hihinto.

Nagkukwento na siya ngayon pero hindi ako nakikinig. Inaantay ko kasing magyosi sya tulad ng lagi naming ginagawa para sukatin ang mga minuto bago sya umalis. Ito ang sarili naming bersyon ng ‘5 minutes’ kung baga sa batang bumibili din ng minuto bago muling gisingin ng nanay nya sa umaga. Ito din ang paborito kong delaying tactic pag nagmamadali na syang umalis at kinakabahan nang mahuli sa usapan at mapuna ni Joey. Ginamit ko din ito nung hinatid nya ako sa bahay ni Evita at nagpaalam sya na kelangan nya na umalis agad dahil may meeting pa sa PUP o nung nasa pilahan ng jeep papuntang E. Rodriguez at nagmamadali syang pumunta sa pagawaan ng laptop kung saan off-limits nanaman ako dahil sa mga hapon. Parati na lang siyang nagmamadali, parating may meeting, parating busy at ang kapirangot na minuto mula pag-sindi ng stick hanggang maabot ng baga ang filter ang tangi kong extension.

Nung gabing yon, kahit na may lakad pa sya at nag set na ng deadline na hanggang alas nwebe lang ang ‘date’ namin, at kahit alas-nwebe y medya na, di ko naalala na nagsindi sya ng yosi. Ang naalala ko lang noon ay ang pagkaramdam ko ng konting inis ng inutusan nya akong magmasahe ng kamay nya, at hindi ‘yun dahil sa ayokong mautusan. Siguro kung iba pa syang uri ng lalaki, tulad ng mga kinagisnan ko sa makulay na mundo ng ka-machohan, mauunawaan ko pa. Minsan kasi naiisip ko na di kaya ito lang ang tingin nya sa akin? Taga hilot ng kamay? pwedeng hiraman ng ipod, pera, load, pasensya, pag-unawa, oras, atensyon, katawan at pag-ibig? Ginagamit lang ba nya ako? Ginagamit ko lang ba sya? May katotohanan ba ang nangyayari sa amin? May nararamdaman din ba syang kuryente pag naghahalikan kami? Alam kaya nya na peke ang mga orgasm ko? O na hindi pa ako nagkakaorgasm maski minsan simula ng nag sex kami? Nararamdaman kaya nya na sa bawat pagkikipag sex ko sa kanya di ako maka-concentrate dahil finifigure out ko kung tintatakasan ba o hinahanap ba nya sa gitna ng mga ungol, amoy ng pawis at init ng katawan ko ang alaala ni Labli? Sabagay pareho kaming may suso at puke at kung papatayin nya ang ilaw at ipipikit ng madiin ang mga mata mapapalampas na nya ang ibang pisikal na pagkakaiba.

Pero, iba ako sa kanya, o baka ginusto nya ako dahil iba ako sa kanya…sa kanila? pagod na kaya siyang labanan ang pagiging feudal? O napapasma na sya sa kultura ng frat at ng mga hapon tulad ng theory ni Judy? Sabagay, minsan na nya sa aking nasabi na kaya ayaw nya ng karelasyon na kasama kasi di sya pwede mag paka-feudal. Tulad na lang ng mag-text sya sa akin noon na pagod na syang maglaba ng anim na pantalon at sana kung kasama ko sya tutulungan ko sya mag laba (meaning ipaglaba ko sya habang nagiging aktibo at produktibo siyang miyembro ng lipunan, ayon sa kanyang pagkakainitindi ng esensya ng pagiging aktibo at produktibo). Puke. Everytime nasasagi ko ang mga schema na nagpapaalala ng usapan naming iyon naaalala ko ang isang linya sa kanta ng rage against the machine “…like the priests that fuck you as they whisper holy things…”

Mahirap I-over analyze ang mga bagay-bagay masakit lang sa utak at sa puso mas madali maglambing at magpakabobo kasi kadalasan ‘yun ang mas rewarding kesa makipag reglahan, kesa maging tama. Malay mo nga naman naglalabing lang at another ‘let me cater to you’ ng destiny’s child moment lang ito. Ergo, ang ending pa din syempre ang pagpindot-pindot ng mga daliri ko sa mga kalyo nya sa kamay at paminsan minsang pagtitesting kung makakaramdam ba siya ng sakit pag dinidiinan ko ito ng kuko. Di ko alam kung sino ang masokista at sino ang sadista sa amin pero sa mga panahong tulad nito malinaw pa sa patay sinding ilaw ng traffic lights na nakakahanap kami ng comfort sa company ng isa’t-isa.

‘Yun lang, there is a price to pay for being passive-aggressive. Madalas naaangasan ko na sya ng wala sa lugar at nag sisimula na syang maging ‘maingat’ dahil dito. Tulad ng gabing ‘yun, gusto ko sanang yayain syang mag-motel para makatulog siya ng maayos (tubuan na ako ng tite sa noo ‘yun lang talaga ang gusto kong mangyari, ngayon kung may mangyari pang iba, thank you Lourd!!!...deVeyra, para hindi blasphemous hehe, maiba naman ang takbo ng script) pero hindi sya pumayag at para siguro tuluyan pa akong ma turn-off nagkwento pa tungkol sa ex nyang nagpadale sa kaibigan nya. Eto ang theory ko:

a.) umiiwas syang masumbatan sya later on at matawag na opurtunista

b.) di ko na talaga sya na-aarouse.

c.) both a and b

d.) neither a and b (ayan na ang benefit of the doubt na hinihingi nya tuwing paranoia days ko)

Bumalik nanaman ang usapan namin sa pangarap nyang magpatayo ng kubo sa Laguna. May parte sa akin na gustong maimbyerna dahil bakit ngayon pa sya nag-plano kung kalian nakipaghiwalay na ako at technically wala na syang karelasyon. Naisip kong hindi nanaman nya sineseryoso ang desisyon ko, o pwede din naman nalilito na sya sa gusto kong mangyari sa relasyon namin. Makikipag-hiwalay ako pero halos wala pa ding pinagbago ang setup namin: naghahalikan pa din kami, nagtatawagan ng mahal, nag-aaway sa kanya-kanyang mga idiosyncrasies, naglalambingan, nagmumurahan, nagseselosan, nagsasakitan, nagbabastusan, nagmamahalan…commitment lang talaga ang nawala. May parte din na gusto ko sana ma-excite at magpabuntis sa kanya ng narinig ko iyon. Mukang seryoso sya magkaroon ng bahay-- isang bagay na may konotasyon ng permanence at may kinalaman sa akin. Para sa katulad kong isang babaeng ‘birhen ang (ehem.) puso’ sabi nga ni Alice Cooper, napaka-orgasmic ng ideyang iyon. Pero sa mga usapang tulad nito, kinakailangan ko nang makiramdam pa kung kasama nga ba talaga ako sa plano nyang ‘yun, na ako nga ba ang balak nyang itira dun bukod pa syempre sa mga hapon, at kung hindi ba talk shit nanaman ‘yun at ginagawa nya lang as positive reinforcement para mapaglaway nya akong parang aso ni Pavlov. Pero, detalyado ang plano nya. Ang bubong, pundasyon, tema ng furnishings, ang floor plan malinaw na sa kanya kung ano ang gagawin na para bang pinag-isipan nya na itong lahat. Sinabi nya sa akin na kung matapos daw nya ang kubo na ‘yun nakuha na nya ang kalahati sa pangarap nya. Di ko na tinanong kung ano pa ang isang kalahati, malamang naman may kinalaman nanaman ‘yun sa tagumpay ng ipinaglalaban ng mga hapon.

Nang dumating na ang bus na sasakyan ko na-tukso akong palampasin ito at hintayin na lang ang kasunod at dun sumakay. Kaya lang, sabi nya nga, para manalo sa pakikipaglaban kailangan handa ka harapin ang mga collateral damage, as usual, ‘yun ang panahon namin na makasama ang isa’t-isa. Hinintay ko munang makaakyat lahat ng pasaherong nakakumpol sa pintuan ng bus bago ako sumakay. Hinalikan nya ako at nakalimutan ko for a split second na hiwalay na nga pala kami, wala nang commitment pwede na sya ulit humalik ng iba. Putangina. Sa puntong ‘yun, naisip kong makipagbalikan at angkinin syang parang poste ng Meralco na inihian ng aso…pero lalo lang lalabo ang lahat. Paranoid pa ako at madami pa ding kailangan linawin at ayusin sa amin na matagal bago maresolbahan ng paminsan-minsang pagkikita. Sa ngayon, kailangan muna naming maghiwalay para magkasama.

Umakyat na ako sa bus kasabay ng pag-usal niya ng mahinang ‘lab u’. Kunwari di ko narinig. Nakakatuwa, force of habit na lang ba nya un?

‘Mag text ka pag nakarating ka sa bahay ha?’

Kikiligin ba ako? O Maiinsulto? Isang sakay lang ako pauwi. Pag-baba ko sa bus na ito konting lakad lang, o pedicab ride, bahay na namin. Anu ba ang tingin sa akin ni Jules? Ganun na ako ka-lumpo? Ka tanga?

‘ok’ sabi ko, sabay talikod.

‘lab u!’

Nagulat ako sa medyo napalakas na bulalas ni Jules. Napangiti ako at lumingon. Minsan apathetic sya, minsan din naman malambing. Nasa loob na ako ng bus at sya, nakatayo sa labas. Tulad ng kinagawian namin, magtititigan kami hangang mawala na kami sa line of vision ng isa’t isa, or kung hanggang kailan masakit na sa leeg para siya lingunin, or kung hindi ako ang naka upo sa may bintana at nakakahiya na magkakakaway sa kinauupuan ko.

Tuluyang nawala si Jules sa paningin ko pagkaabot pa lang ng bus sa UN. Aabot ng isang oras ang byahe ko pauwi, nilabas ko ang ipod video na madalas nyang hiramin sa akin at nakinig sa ‘Fallen On Deaf Ears’ ng Urbandub. ‘…it’s time to end this love hate relation…can’t we see the obvious, we are breaking down…’ Sana hindi mangyari sa amin ‘yun Jules. Mas mabuti na maghiwalay habang maaga, habang di pa kami pinapabitter ng mga unresolved emotional setbacks ko at ng nakakasukang pinaghalong altruism at egotism nya. Magpapahinga lang kami saglit, para pag-aralan ang isa’t isa nang walang salitang ‘relasyon’ na nagpapabigat sa amin. Dito muna kami sa ilalim ng dilaw na ilaw. Hindi go, hindi stop.  Nagpapahinga sa saglit na kapayapaan ng pagiging kumplikado. Namimiss ko si Jules, at mag-isa nanaman ako, pero hindi na ako nalulungkot tulad ng dati.

Nagbuntong hininga ako.

‘lab u too.’